Η συγκινητική ανάρτηση του Φώτη Γάσπαρου για τον πατέρα του- Δωρεές αντί στεφάνων επιθυμεί η οικογένεια του Διονύση Γάσπαρου

«Για όσους θέλουν να τιμήσουν την μνήμη του νεκρού, η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί στο Ι.Ν. Μητροπόλεως στις 2:30 στις 22/3/2026. Αντί στεφάνων όποιος επιθυμεί μπορεί να συνεισφέρει οικονομικά στο Σύλλογο Καρκινοπαθών Ζακύνθου, στον Ο.Δ.Α.Ζ, στον Εθελοντικό Σύλλογο Προστασίας Χλωρίδας και Πανίδας Κερίου «Ο Πεύκος» και στον Ι.Ν. Της Παναγίας της Κεριώτισσας»

Με μια συγκινητική ανάρτηση ο Φώτης Γάσπαρος αποχαιρετά τον πατέρα του Διονύση Γάσπαρο

Και κάπως έτσι έφυγες…

Το τηλέφωνό σου θα παραμείνει βουβό. Η πόρτα του ιατρείου σου κλειστή. Η οθόνη του υπερήχου σκοτεινή. Οι κορνίζες με τα πτυχία και τις διακρίσεις σου θα μαζεύουν σκόνη. Δεν υπάρχει πια η φωνή σου στο σπίτι. Τέρμα πια τα τηλέφωνα το πρωί να ξυπνήσω ώστε να καταφέρω να πάω στη δουλειά στην ώρα μου (σπάνια το κατάφερνα). Τέλος οι τούρτες γενεθλίων και εορτών. Τέρμα πια τα τηλέφωνα το απόγευμα για το τι θα κάνουμε με τα δύσκολα περιστατικά σου. Πώς θα χειρουργώ τώρα χωρίς εσένα δίπλα μου; Το κενό τεράστιο και δεν αναπληρώνεται. Αυτό συμβαίνει όταν φεύγει ένας σπουδαίος άνθρωπος. Η φύση μας διδάσκει ότι όταν υπάρχει ένα κενό (τραύμα) στο ανθρώπινο σώμα, μετά γεμίζει από ουλώδη ιστό. Ποτέ δεν είναι ίδιο με πριν. Ετσι και τώρα, πρέπει να κουβαλήσουμε τις πληγές μας και να συνεχίσουμε.

Στην Ιατρική με τον μεγάλο μας αντίπαλο, ο οποίος νομοτελειακά πάντα μας κερδίζει, λέμε ότι είμαστε συμφιλιωμένοι. Ανακοπή, μια προσπάθεια ανάνηψης, μια ευθεία γραμμή σε ένα χαρτί. Αποσύνδεση. Μια στιγμή σιωπής και σεβασμού για τον νεκρό. Ενα πιστοποιητικό και ένα γρήγορο συλλυπητήρια πριν την αναγκαία εξήγηση των διαδικαστικών. Ένα κλάμα και μια κραυγή. Και μετά συνεχίζεις, σαν να μην έγινε τίποτα, στην επόμενη μάχη. Ποτέ δεν μπορείς να καταλάβεις, να μπεις στην θέση εκείνων που τα εξηγείς. Αν έμπαινες ίσως δεν θα μπορούσες να συνεχίσεις. Μέχρι να συμβεί σε σένα, μέχρι να χάσεις τον άνθρωπο που αγαπάς. Και τότε έρχεται η συνειδητοποίηση, ορμητική και αδυσώπητη, του τι πάει να πει να έρχεσαι με κάποιον μαζί ζωντανό από την μια είσοδο και μετά να τον παραλαμβάνεις άψυχο από μια άλλη έξοδο. Ήταν γραφτό σου μάλλον στο ίδιο κτίριο που ξεκίνησες την καριέρα σου σαν Ουρολόγος εκεί να την κλείσεις.

Ξεκίνησες από το μηδέν. Ένα παιδί πάμφτωχο, με έναν πατέρα ανάπηρο, από ένα χωριό ορεινό και μακρινό. Με δίψα όμως για μάθηση, κάθε μέρα με το μηχανάκι μες στις αντιξοότητες να πηγαίνεις σχολείο. Χιλιόμετρα ολόκληρα, με καύσωνα και με χιόνι. Και μετά έφυγες σε μια χώρα άγνωστη με μόνη περιουσία σου μια πουλημένη γελάδα και τρεις τενεκέδες λάδι της γιαγιάς σου. Μπολόνια, το πιο παλιό και πιο δύσκολο Πανεπιστήμιο, χωρίς καμία γνώση της γλώσσας και χωρίς πλάνο. Σκέτη τρέλα. Και όμως διέπρεψες, με δύο δουλειές και μια γυναίκα εκεί. Σου πρότειναν να μείνεις, ακαδημαϊκή καριέρα μπροστά μεγάλη, αρνήθηκες για να γυρίσεις πίσω. Σύνηθες μοτίβο της ζωής σου. Διέγραψες μια επιστημονική πορεία λαμπρή. Αν έμενες στην πρωτεύουσα θα ήσουν η κορυφή, ένας άνθρωπος με κύρος και οικονομική άνεση. Αρνήθηκες για να γυρίσεις πίσω. Έπρεπε να βοηθήσεις τους ανθρώπους σου. Ήθελες να προσφέρεις στον τόπο σου.

Άσκησες και την ιατρική και την πολιτική με ήθος σαν λειτούργημα. Ξεκίνησες φτωχός και βγήκες φτωχότερος. Η πόρτα πάντα ανοιχτή σε όλους, και του γραφείου και του ιατρείου, πράγμα σπάνιο, πράγμα μοναδικό. Ενέπνευσες εκατοντάδες να ασχοληθούν με την ιατρική και την πολιτική, βοήθησες και έσωσες δεκάδες χιλιάδες. Μια πορεία με φίλους και εχθρούς, έντονα συναισθήματα, χαρά, λύπη, ένταση, οργή, στεναχώρια, νίκες και διώξεις. Πάντα στεκόσουν στα πόδια σου. Συγχωρούσες αλλά ποτέ δεν ξεχνούσες. Το μοτίβο όμως έμεινε το ίδιο. Επέστρεφες πίσω για να βοηθήσεις τον λαό σου. Πρώτα αυτός και μετά εσύ τελευταίος, αφού δεν υπήρχε χρόνος για σένα ποτέ. Μακάρι να μπορούσες να έβλεπες το πόσο θρηνούν και πονάνε για σένα όλοι. Η υστεροφημία σου πιο δυνατή από ποτέ. Έκανες ένα όνομα άσημο, ξακουστό. Εσύ ησυχάζεις αλλά οι ψυχές όσων μένουν πίσω συνεχίζουν να βασανίζονται. Με εσένα κλείνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο για τη μετασεισμική Ζάκυνθο, ήσουν ο τελευταίος του είδους σου.

Δεν έχασα απλά τον πατέρα μου. Έχασα το στήριγμά μου, την έμπνευση και την κινητήριο δύναμή μου. Χωρίς εσένα δεν θα ήμουν ούτε το μισό από αυτό που είμαι, ούτε σαν άντρας ούτε σαν επιστήμονας. Είσαι ο γίγαντας στους ώμους του οποίου στάθηκα. Με έμαθες να στέκομαι στα πόδια μου, να περπατάω με βήμα σταθερό και εκεί που ήμουν έτοιμος να τρέξω δεν πρόλαβες να με δεις να το κάνω…

Το πιο άξιο τέκνον της Κεριώτικης Γης επιστρέφει σε αυτήν το απόγευμα της Κυριακής. Για όσους θέλουν να τιμήσουν την μνήμη του νεκρού, η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί στο Ι.Ν. Μητροπόλεως στις 2:30 στις 22/3/2026. Αντί στεφάνων όποιος επιθυμεί μπορεί να συνεισφέρει οικονομικά στο Σύλλογο Καρκινοπαθών Ζακύνθου, στον Ο.Δ.Α.Ζ, στον Εθελοντικό Σύλλογο Προστασίας Χλωρίδας και Πανίδας Κερίου «Ο Πεύκος» και στον Ι.Ν. Της Παναγίας της Κεριώτισσας

Σας ευχαριστώ όλους για τα μηνύματα και τις ευχές σας, είναι κάπως δύσκολο να προλάβω να απαντήσω σε όλους.

Υγ. Σύντομα το ιατρείο θα συνεχίσει να λειτουργεί και το τηλέφωνο του θα παραμείνει ανοιχτό για όποιον το έχει ανάγκη.